عبور سیارکی به اندازه بوئینگ ۷۳۷ از نزدیکی زمین

عبور سیارکی به اندازه بوئینگ 737 از نزدیکی زمین

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی‌میل، منجمان سه روز پس از قرار گرفتن این جرم کیهانی در نزدیک‌ترین فاصله اش به زمین، آن را رصد کردند.

این سیارک که ۲۰۱۷ ۰۰۱ نام دارد، روز ۲۳ ژوئیه (اول مرداد) رصد شد و عرض آن بین ۲۵ تا ۷۸ متر برآورد شده است. برخلاف این که این سیارک به اندازه هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ است، قبل از عبور از کنار زمین در ۲۰ ژوئیه (۲۹ تیر) شناسایی نشد و کارشناسان بر این باورند این جرم کیهانی احتمالا تیره است یا نور خورشید را منعکس نمی‌کند.

تلسکوپ ATLAS-MLO  در رصدخانه “ماونا لوا” Mauna Loa)) واقع در هاوایی این صخره را مشاهده کرد و گفته می‌شود این شی سه برابر صخره فضایی Chelyabinsk است که سال ۲۰۱۳ بر فراز روسیه سقوط کرد.

خوشبختانه سیارک ۲۰۱۷ ۰۰۱ بدون ایجاد هیچ خطری از فاصله ۱۲۳ هزار و ۳۱ کیلومتری زمین عبور کرد.

منجمان بارها درباره تهدید بالقوه اجرام آسمانی هشدار داده‌اند که در همسایگی زمین قرار دارند و هنوز شناسایی نشده‌اند.

در حالی که تصور می‌شود اکثر سیارک‌های دارای عرض کیلومتری رصد شده‌اند، کارشناسان بر این باورند زمینیان آمادگی برخورد با حوادثی را ندارند که شاید توسط برخورد سیارک‌های کوچک‌تر ایجاد شوند.

در ماه‌های اخیر، ناسا و آژانس‌های دیگر در تلاش برای پیش بینی خطراتی بوده‌اند که توسط اجرام نزدیک زمین کره خاکی را تهدید می‌کنند.

منبع : ایسنا

سیاره‌ای با سرعت سرسام آور

سیاره‌ای با سرعت سرسام آور

رصدخانه فضایی کپلر به تازگی سیاره‌ای کشف کرده است که با سرعتی سرسام‌آور، هر چهار ساعت یکبار به دور ستاره میزبان خود می‌چرخد.

به گزارش ایسنا و به نقل از یونیورس تودی، این سیاره که “EPIC 228813918 b” نام دارد از جنس سنگ بوده و هم‌اندازه زمین است.
این سیاره در فاصله ۲۶۴ تا ۳۵۵ سال نوری از زمین قرار دارد و به دور یک ستاره کوتوله سرخ در حال گردش است.

نکته جالب توجه در رابطه با این سیاره این است که نزدیک‌ترین زمان به رکورد کوتاه‌ترین زمان ممکن برای گردش به دور یک ستاره را دارد و یک دور گردش آن به دور ستاره میزبانش فقط چهار ساعت و ۲۰ دقیقه به طول می‌انجامد. مقام اول در اختیار یک سیاره است که هر چهار ساعت و ۱۶ دقیقه یک بار به دور ستاره خود می‌چرخد.

این تحقیق از سوی محققان “موسسه فناوری ماساچوست”(MIT) “موسسه فناوری کالیفرنیا”(Caltech)، دانشگاه تحقیقاتی توکیو و موسسه اختر فیزیک جزایر قناری انجام شده است.

تیم تحقیقاتی تاکید کرده‌اند که اطلاعات این سیاره فراخورشیدی از چندین منبع اطلاعاتی به دست آمده است و چندین تلسکوپ قدرتمند در سراسر جهان در این پروژه حضور داشته‌اند.
علاوه بر اطلاعات این تلسکوپ‌ها، از داده‌های مربوط به رصدخانه فضایی “کپلر”(Kepler) نیز استفاده شده است.

این رصدخانه تا به حال موفق به کشف ۱۰۶ سیاره با دوره گردش کمتر از ۲۴ ساعت شده است.
از نکات قابل توجه در رابه با این ستاره جرم بالای آن است که تقریبا ۲۲۲ برابر زمین جرم دارد اما شعاع آن تقریبا با زمین هم‌اندازه است و این موضوع نشان می‌دهد که در ساختار آن عناصر فلزی سنگین درصد زیادی را به خود اختصاص داده‌اند.
دلیل دیگر اینکه کشف این سیاره به قابل توجه است این است که مطالعات محققان بر روی ترکیب سیاره می‌تواند در کمک به درک نحوه برخورد سیاره های منظومه شمسی مفید باشد.
با توجه به اهمیت ستاره‌های کوتوله سرخ در زمینه احتمال وجود حیات بیگانه در اطراف آنها محققان تلاش می‌کنند تا اطلاعات بیشتری از ساختار، ویژگی‌ها و سیارات پیرامونی آنها به دست بیاورند.
نتایج این تحقیق به صورت آنلاین منتشر شده است.

کشف جرم کیهانی مشکوک به نخستین قمر فراخورشیدی

کشف جرم کیهانی مشکوک به نخستین قمر فراخورشیدی

به گزارش ایسنا به نقل از نشنال جئوگرافیک، در حالی که بیش از ۳ هزار سیاره فراخورشیدی کشف شده‌اند، قمرهای خارج از منظومه شمسی هنوز شناسایی نشده‌اند.

جرم کیهانی که شاید اولین قمر فراخورشیدی باشد،Kepler-1625b I نام دارد و احتمالا هم اندازه و هم وزن نپتون است. این شی حول سیاره‌ای به اندازه مشتری می‌چرخد و این سیاره در فاصله ۴ هزار سال نوری از زمین قرار دارد.

سیگنال‌های جرم کیهانی مشکوک به قمر، توسط تلسکوپ کپلر ناسا شکار شد و قرار است تلسکوپ هابل در ماه اکتبر مشاهدات بیشتری بر روی آن انجام دهد تا هویت آن بهتر مشخص شود.

کپلر یک رصدخانه فضایی است که در سال ۲۰۰۹ توسط ناسا و به منظور کشف سیاره‌های هم‌اندازه زمین که حول ستارگان دیگر می‌چرخند، پرتاب شد.

این سامانه سیارات را با مطالعه تیرگی شناسایی می‌کند که حین عبور آن‌ها از مقابل ستارگان‌شان بر اثر مسدود کردن نور ستاره به وجود می‌آید. برای شکار قمرهای خورشیدی، کپلر تیرگی به وجود آمده در نور ستاره را پیش و پس از عبور سیاره از مقابل آن رصد می‌کند.

با این حال، شناسایی قمری که حول یک سیاره مدارگردی می‌کند با استفاده از این تکنیک بی‌نهایت دشوار است چون قمرها کوچک‌تر از سیارات‌شان هستند و این بدین معناست که عبور آن‌ها از مقابل یک ستاره، زیاد نور ستاره را مسدود نمی‌کند. همچنین منجمان باید سیگنال‌های قمر و سیاره‌ای که قمر به دور آن مدارگردی می‌کند، را از یکدیگر جدا کنند.

دانشمندان به داده‌های بیشتری برای تایید قمر بودن جرم کیهانی جدید نیاز دارند و از تلسکوپ هابل برای تکمیل یافته‌های خود بهره خواهند برد.

منبع : ایسنا

کشف جرم کیهانی مشکوک به نخستین قمر فراخورشیدی

کشف جرم کیهانی مشکوک به نخستین قمر فراخورشیدی

به گزارش ایسنا به نقل از نشنال جئوگرافیک، در حالی که بیش از ۳ هزار سیاره فراخورشیدی کشف شده‌اند، قمرهای خارج از منظومه شمسی هنوز شناسایی نشده‌اند.

جرم کیهانی که شاید اولین قمر فراخورشیدی باشد،Kepler-1625b I نام دارد و احتمالا هم اندازه و هم وزن نپتون است. این شی حول سیاره‌ای به اندازه مشتری می‌چرخد و این سیاره در فاصله ۴ هزار سال نوری از زمین قرار دارد.

سیگنال‌های جرم کیهانی مشکوک به قمر، توسط تلسکوپ کپلر ناسا شکار شد و قرار است تلسکوپ هابل در ماه اکتبر مشاهدات بیشتری بر روی آن انجام دهد تا هویت آن بهتر مشخص شود.

کپلر یک رصدخانه فضایی است که در سال ۲۰۰۹ توسط ناسا و به منظور کشف سیاره‌های هم‌اندازه زمین که حول ستارگان دیگر می‌چرخند، پرتاب شد.

این سامانه سیارات را با مطالعه تیرگی شناسایی می‌کند که حین عبور آن‌ها از مقابل ستارگان‌شان بر اثر مسدود کردن نور ستاره به وجود می‌آید. برای شکار قمرهای خورشیدی، کپلر تیرگی به وجود آمده در نور ستاره را پیش و پس از عبور سیاره از مقابل آن رصد می‌کند.

با این حال، شناسایی قمری که حول یک سیاره مدارگردی می‌کند با استفاده از این تکنیک بی‌نهایت دشوار است چون قمرها کوچک‌تر از سیارات‌شان هستند و این بدین معناست که عبور آن‌ها از مقابل یک ستاره، زیاد نور ستاره را مسدود نمی‌کند. همچنین منجمان باید سیگنال‌های قمر و سیاره‌ای که قمر به دور آن مدارگردی می‌کند، را از یکدیگر جدا کنند.

دانشمندان به داده‌های بیشتری برای تایید قمر بودن جرم کیهانی جدید نیاز دارند و از تلسکوپ هابل برای تکمیل یافته‌های خود بهره خواهند برد.

منبع : ایسنا

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش
به تازگی فیلم جدیدی با همکاری ناسا منتشر شده که تصاویر خیره کننده ای از سیاره زحل را به نمایش می‌گذارد.

فضاپیمای کاسینی حدود ۱۳ سال است حول زحل مدارگردی می‌کند و تصاویر بی‌سابقه‌ای از این سیاره حلقه‌دار و بسیاری از قمرهای آن ارائه داده است.

به تازگی ویدیوی جدیدی از سیاره زحل منتشر شده که در واقع، ترکیبی از کلیپ‌های چندین پرواز این سامانه است.

این فیلم نخست نماهایی از حلقه‌های زحل را به نمایش می‌گذارد و سپس تصاویری از قمرها و ابرهای این سیاره عظیم را نشان می‌دهد.

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

کاسینی بیش از یک دهه‌ است ماموریت مدارگردی حول زحل را به عهده دارد و در سال ۲۰۰۴ به این جرم کیهانی رسید. هم‌اکنون سوخت کاسینی در حال اتمام است و دانشمندان به دنبال پایان دادن به ماموریت آن با برخورد دادنش به سیاره زحل هستند.

این ویدیوی قابل توجه توسط “کریس آباس” و با همکاری ناسا تهیه شده و از داده‌های زیادی برای تولید آن استفاده شده‌اند که در طول سال‌ها ماموریت کاسینی جمع‌آوری شده‌اند.

مشاهدات اخیر این فضاپیمای رباتیک دیدگاه‌های نوینی درباره تعدادی از مشخصه‌های زحل ارائه داده و درک انسان از این سیاره و قمرهای آن را دستخوش انقلاب کرده است.

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

انتشار تصاویر بی‌سابقه از سیاره زحل و قمرهایش

منبع : خبرگزاری ایسنا

خواهر دوقلوی خورشید خارج از منظومه خورشیدی سرگردان است!

خواهر دوقلوی خورشید خارج از منظومه خورشیدی سرگردان است!خواهر دوقلوی خورشید خارج از منظومه خورشیدی سرگردان است!
جستجوی رصدگران برای یافتن خواهر دوقلوی خورشید هیچ‌گاه نتیجه‌بخش نبوده است، اما اکنون ستاره‌شناسان به پاسخی برای این مسئله رسیده‌اند.
از سال ۱۹۸۰، ستاره‌شناسان در جستجوی خواهر دوقلوی خورشید بوده‌اند. به این همدم، لقب کینه‌جو یا نمسیس (Nemesis) داده‌اند! چرا که در هر ۲۶ میلیون سال، خرده سیارات مرگباری را به سوی ما روانه می‌کند. مدتی بود که فرضیه وجود چنین همدمی برای خورشید ما، کمرنگ شده بود. اما تحقیق جدیدی که در دانشگاه برکلی انجام شده، نشان می‌دهد که هر ستاره‌ای از جمله خورشید ما، همراه با یک همدم متولد می‌شود.
این تیم، ابر ستاره ای برساووش در فاصله ۶۰۰ سال نوری از ما را مورد بررسی قرار دادند. هدف، تعیین تعداد ستاره‌های تنها و دوتایی در این زایشگاه ستاره ای بود. با استفاده از چند سری داده، این محققان موفق شدند تا ۱۹ مجموعه ستاره‌ای دوتایی و ۴۵ ستاره تک را شناسایی کنند.
مورد جالب توجه این بود که در سیستم‌های دوتایی که دو ستاره در فاصله بیش از ۵۰۰ واحد نجومی از هم قرار داشتند، هر دو ستاره بسیار جوان بودند. سن این ستاره‌ها کمتر از ۵۰۰ هزار سال بود. اما ستاره‌هایی با عمر کمی بیشتر و در حدود ۵۰۰ هزار تا یک میلیون سال، همگی به یکدیگر نزدیک بودند. فاصله این دسته از ستاره‌ها، کمتر از ۲۰۰ واحد نجومی بود. برای مقایسه به یاد داشته باشید که هر واحد نجومی برابر فاصله زمین تا خورشید است و عمر خورشید نیز در حدود ۴٫۶ میلیارد سال است.
نویسنده اول این مقاله می‌گوید:

این ویژگی پیش از این بررسی نشده بود و بسیار جالب توجه است. هنوز دقیقا نمی‌دانیم که این ویژگی به چه معناست ولی حتما باید توضیحی درباره شکل‌گیری دوتایی‌ها داشته باشد. چرا که نمی‌توان تصور کرد این اتفاق به صورت تصادفی رخ داده باشد.

ابر ستاره‌ای برساووش، در اسمان به صورت لکه سیاهی دیده می‌شود. دلیلش ساختار این ابر است که از گازها و غبارهای بسیار سنگین ساخته شده که مانع عبور نور ستاره‌های داخلی آن می‌شود.

برای یافتن پاسخ این موضوع، ستاره‌شناسان شروع به اجرای شبیه‌سازی‌های کامپیوتری کرده تا سناریوهای مختلفی را مدل‌سازی کنند. آنها دریافتند که تنها در یک حالت می‌توان تمامی تکه‌های این پازل را کنار هم چید: تمامی ستارگان با جرمی در حدود جرم خورشید، بایستی با یک همدم که در فاصله دوری از آنها قرار دارد، متولد شده باشند. با گذشت زمان، حدود ۶۰ درصد از اینستارگان دوتایی آنچنان از هم دور می‌شوند که هرکدام یک ستاره تک محسوب شده و باقی آنها نیز چنان به هم نزدیک شده که یک سیستم دوتایی فشرده را شکل می‌دهند.
معنی این پژوهش آن است که هرچند خواهر دوقلوی خورشید هیچ‌گاه رصد نشده است، اما به احتمال زیاد، تولدش همراه با یک همدم ستاره‌ای بوده است. همدمی که به نظر می‌رسد آنچنان هم کینه‌توز نبوده است!
نویسنده همکار این پژوهش می‌گوید:

نظر ما این است که بله، احتمالا خواهر دوقلوی خورشید وجود داشته است. ما مجموعه شبیه‌سازی‌هایی را انجام دادیم تا دریابیم که دلیل توزیع جمعیتی بین ستاره‌های تک و دوتایی چه بوده است. تنها مدلی که جواب درست داد، این بود که تمامی ستارگان هنگام تولد به صورت دوتایی شکل گرفته‌اند. در نهایت این مجموعه‌ها، یا از هم دور افتاده‌اند یا بسیار به یکدیگر نزدیک شده‌اند.

برای بررسی بیشتر صحت این نطریه، شبیه‌سازی‌های انجام شده را باید در مورد ابرهای ستاره‌ای دیگر نیز انجام داد.
منبع : گجت نیوز

ستاره نمسیس ؛ کشف شواهدی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی !

ستاره نمسیس ؛ کشف شواهدی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی !
دانشمندان به شواهد جدیدی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی دست یافته‌اند! فرضیه وجود ستاره دوم در منظومه شمسی ، آن را با عنوان ستاره نمسیس معرفی می‌کند.
امروزه برای همگان واضح و روشن است که خورشید، تنها ستاره موجود در منظومه شمسی ماست و سیاره‌ زمین و همسایه‌های آن، در حال گردش به دور آن هستند. اما یافته‌های اخیر ستاره‌شناسان، این واقعیت را رد می‌کند! به عقیده کارشناسان، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تمامی ستاره‌ها در سراسر جهان، به صورت دوتایی (دوقلو) متولد می‌شوند. در چند دهه اخیر، دانشمندان به نتایجی دست‌ یافته‌اند که خورشید، تنها ستاره موجود در منظومه شمسی ما نیست؛ خورشید در واقع یک برادر کوچک‌تر با نام ستاره نمسیس دارد! گفته می‌شود که علت اصلی سقوط بسیاری از اجرام آسمانی بر سطح زمین، ستاره نمسیس است. با استناد بر این واقعیت، انقراض‌های بزرگ در گذشته سیاره زمین را می‌توان به همین ستاره نسبت داد.
سمت چپ: تصویری از مجموعه دو ستاره‌ای جوان – پایین سمت راست: تصویری از یک مجموعه سه ستاره‌ای، تشکیل شده از دیسک غبار – بالا سمت راست: ستاره دوتایی مستقر در ناحیه IC 348 که با انتشار پالس‌های نوری با همدیگر تعامل دارند.

دانشمندان با استناد بر قوانین موجود در سیستم‌های دو ستاره‌ای، به نزدیک بودن آنان نسبت به هم و چرخش به دور یک مرکز مشترک اشاره می‌کنند.
چنین پدیده‌ای، در سراسر جهان امری معمول و رایج است. مطالعه این سیستم‌های ستاره‌ای ، برخی محققان را به این سوال واداشت که آیا چنین موضوعی در مورد منظومه شمسی ما نیز صدق می‌کند؟ به بیان دقیق‌تر، آیا می‌توان با استناد بر این مشاهدات، به حقایقی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی دست پیدا کنیم؟
اکنون، گروهی از محققان دانشگاه‌های هاروارد و برکلی، این پدیده را در سامانه خورشیدی مورد بررسی قرار داده‌اند. با توجه به اینکه بسیاری از سیستم‌های ستاره‌ای به صورت دوتایی متولد می‌شوند، خورشید را نمی‌توان به عنوان یک استثنا در نظر گرفت؛ چرا که با توجه به این واقعیت، وجود دو خورشید در منظومه شمسی امری دور از ذهن نیست!
در واقع، بسیاری از ستاره‌های موجود در جهان، دارای یک برادر باوفا در نزدیکی خود هستند! این پدیده را می‌توان با مشاهده نزدیک‌ترین کهکشان همسایه مورد بررسی قرار داد. آلفا قنطروس(Alpha Centauri) به عنوان نزدیک‌ترین کهکشان همسایه، ستاره‌ای سه‌گانه است که با ستاره‌های دوتایی آلفا قنطروس A و آلفا قنطروس B، با چرخش به دور همدیگر، مجموعه دو ستاره‌ای آلفا قنطروس AB را ساخته و همراه با کوتوله سرخ پروکسیما قنطورس، این منظومه سه‌گانه را تشکیل‌ داده‌اند.
با الهام‌گیری از این واقعیت، دانشمندان چند دهه اخیر را صرف مطالعه منظومه شمسی کرده‌اند. ریچارد ای مولر (Richard A. Muller)، استاد فیزیک دانشگاه کالیفرنیا، اولین فردی‌ست که موضوع وجود دو خورشید در منظومه شمسی را مطرح کرد. به عقیده او، خورشید دارای یک برادر کوچک‌تر با نام نمسیس (NEMESIS) بوده که تاکنون موفق به کشف آن نشده‌ایم. این ستاره اسرارآمیز، قادر به تولید اختلال‌هایی ابر اورت (Oort Cloud) و عواقب مخربی در مرکز منظومه شمسی است. وجود ستاره نمسیس ، تا حد بسیاری می‌تواند چرخه‌های مرگباری را توضیح دهد که هر ۲۷ میلیون سال یک بار در زمین به وقوع می‌پیوندد.
در سال ۱۹۸۰ میلادی، دانشمندان متوجه وجود یک چرخه اسرارآمیز در کره زمین شدند. این الگوی ثابت، هر ۲۷ میلیون سال یک بار، موجب وقوع انقراض‌های بسیار بزرگ در سطح زمین می‌شود. برای مثال، از جمله این حوادث آخرالزمانی، می‌توان به انقراض دایناسورها و نابودی‌های عظیم مشابه با آنان اشاره کرد. اکتشاف این چرخه اسرارآمیز، موجب طرح خیل عظیمی از سوالات برای دانشمندان شد؛ چه رازی در پس زمینه این چرخه مرگبار نهفته است؟ ریچارد ای مولر علت وقوع این پدیده‌های مرگبار را به وجود یک ستاره اسرارآمیز با نام ستاره نمسیس در فاصله ۱٫۵ سال نوری خورشید نسبت داد. از آن زمان تاکنون، هیچ شواهدی از وجود چنین ستاره‌ای به دست نیامد، اما یک مطالعه جدید توسط دانشمندان، نشان می‌دهد که تمامی ستاره‌های سراسر جهان ، به صورت دوتایی (دوقلو) متولد شده‌اند. با استناد بر این مطالعه، می‌توان گفت که ستاره دوم منظومه شمسی ما، تا به امروز نیز به حالت مخفیانه به موجودیت خود ادامه داده است.
وجود دو خورشید در منظومه شمسی ؛ واقعیتی که به کمک آن شاید بتوان انقراض دایناسورها را توضیح داد!

بررسی‌های رادیویی انجام گرفته بر روی ابر مولوکولی غول‌پیکر در منظومه برساوش و تشکیل یک سیستم ستاره‌ای جدید در آن، نشان می‌دهد که به احتمال بسیار زیاد، وجود ستاره دوم منظومه شمسی امری دور از انتظار نیست. در واقع با مقایسه کهکشان‌های همسایه، می‌توان این احتمال را داد که منظومه شمسی ما نیز از این قاعده مستثنی نبوده و احتمالا خورشید نیز همراه با یک ستاره دیگر به صورت دوتایی متولد شده است. با این وجود، بررسی‌های دانشمندان در مورد سایر ستاره‌های جهان، حکایت از این واقعیت دارند که هیچ ستاره‌ای به طور مستقل متولد نمی‌شود!
تصویر رادیویی مربوط به یک سیستم دو ستاره‌ای ۱ میلیون ساله که درون یک هسته متراکم و در داخل ابر مولکولی صورت فلکی برساووش شکل گرفته است.

استیون استالر به عنوان اخترشناس دانشگاه برکلی در این باره می‌گوید:

ما معتقدیم که احتمالا ستاره نمسیس وجود داشته است؛ البته در گذشته‌ای بسیار دور!

ما با تولید یک رشته آماری، به بررسی جمعیت نسبی ستاره‌های تکی و یا دوتایی را در ابر مولکولی برساووش مورد بررسی قرار دادیم. تنها مدلی که موفق به بازتولید داده‌ها شد، مدلی بود که در آن، تمامی ستارگان در آغاز به شکل دوتایی متولد شده بودند. این سیستم‌ها در طی میلیون‌ها سال یا به همدیگر نزدیک‌تر شده و یا همدیگر را ترک می‌کردند.

دانشمندان همچنین به این نتیجه رسیدند که تمامی رصد‌های انجام گرفته بر روی منظومه‌های «دوتایی باز» (آن‌ها که ستاره‌هایشان با همدیگر فاصله‌ای به اندازه ۱ واحد نجومی دارند) بسیار جوان هستند. باید متذکر شویم که هر واحد نجومی، برابر با فاصله زمین تا خورشید (۱۵۰ میلیون کیلومتر) است.
دانشمندان بر این باورند که برادر کوچک‌تر خورشید، ۱۷ برابر فاصله فعلی خورشید تا دورترین سیاره منظومه شمسی (نپتون) است. با این تفاسیر، به نظر می‌رسد که فرضیه وجود دو خورشید در منظومه شمسی را می‌توان به زمانی بسیار دورتر از عصر فعلی نسبت داد.
بر اساس این مدل، به نظر می‌رسد که برادر قدیمی خورشید در منظومه شمسی، توانسته از این ناحیه از فضا به بیرون فرار کند و احتمالا در قسمت دیگری از منظومه شمسی قرار گیرد. با این حساب، احتمالا هیچ‌گاه قادر به مشاهده و یا تشخیص آن نخواهیم بود.
این ایده که تمامی ستاره‌ها در سراسر جهان، همراه با یک ستاره دیگر متولد می‌شوند، سال‌ها قبل نیز مطرح شده بود. اما سوال این‌جاست: چه تعداد؟ سارا ساداووی (Sarah Sadavoy)، از رصدخانه‌ اخترفیزیکی اسمیتسونیان در این باره می‌گوید:

بر اساس مدل ساده ما، می‌توان گفت تقریبا تمامی ستاره‌ها همراه با یک دوقلوی همزاد متولد می‌شوند. ابر برساووش، یک منطقه ستاره‌ساز کم جرم است، از این رو می‌بایست مدل پیشنهادی را در مورد سایر ابرها مورد بررسی قرار داد.

منبع : گجت نیوز

www.dahoom.ir
www.kamanacademy.ir

کشف منشا جت‌های خورشیدی با استفاده از شبیه‌سازی

 

کشف منشا جت‌های خورشیدی با استفاده از شبیه‌سازی

دانشمندان منشا “جت‌های سرکش” را که از سطح خورشید فوران می‌کنند، کشف کردند.

طول این جت‌ها معمولا قبل از انفجار به ۹ هزار و ۶۵۶ کیلومتر می‌رسد.

بنا بر اعلام ناسا، میلیون‌ها جت موسوم به “اسپیکول‌ها” و متشکل از مواد خورشیدی در هر بار شکل می‌گیرند و با سرعت ۹۶٫۵۶ کیلومتر بر ثانیه فوران می‌کنند.

شبیه‌سازی رایانه‌ای دانشمندان این پدیده را در جزئیات بی‌سابقه مدلبندی کرده و نشان می‌دهد ذرات خنثی در شکل‌گیری این جت‌ها نقش کلیدی ایفا می‌کنند. این ذرات در واقع، به این جت‌ها نوعی قدرت شناوری می‌دهند تا انرژی مغناطیسی را حمل کنند.

به گفته “جوان مارتینز-سیکورا” (Juan Martinez-Sykora)، رهبر ارشد این مطالعه و فیزیکدان خورشیدی شرکت لاکهید مارتین، معمولا میدان‌های مغناطیسی به شدت به ذرات باردار وابسته‌اند، با این حال تیم علمی دریافت صرفا وجود این ذرات باردار، میدان‌های مغناطیسی را ایستا می‌کند و بنابراین این میدان‌ها نمی‌توانند فراتر از سطح خورشید پیش بروند.

کشف منشا جت‌های خورشیدی با استفاده از شبیه‌سازی

شبیه‌سازی فیزیکدانان حاضر در این مطالعه نشان داد زمانی که ذرات خنثی به این میدان‌ اضافه می‌شود، آن‌ها آزادانه‌تر حرکت می‌کنند.

این محققان از “طیف‌سنج تصویربرداری ناحیه رابط” (IRIS) و یک تلسکوپ خورشیدی با طول یک متر ساخت کشور سوئد برای انجام مشاهدات خود استفاده کردند. این امر به آن‌ها امکان بررسی جو پایین‌تر خورشید یا ناحیه رابط را داد؛ یعنی جایی که جت‌ها در آن شکل می‌گیرند.

تیم علمی با استفاده از داده‌های بدست‌آمده، شبیه‌سازی رایانه‌ای دقیقی خلق کرد که فرآیند تولید آن یک سال طول کشید و نشان داد جت‌ها یا اسپیکول‌ها چگونه به وجود می‌آیند.

این شبیه‌سازی نشان داد ذرات خنثی نقش مهمی در شکل‌گیری این جت‌های خورشیدی ایفا می‌کنند؛ زیرا به میدان مغناطیسی امکان حرکت آزادانه از میان  پلاسمای داغ خورشید را می‌دهند تا این میادین در نهایت بتوانند به کروموسفر برسند و در آنجا به جت‌های خورشیدی ملحق شوند و انرژی لازم آن‌ها را برای فوران‌ تامین کنند.

کشف صدهاسیاره فراخورشیدی جدیدکه ده موردازآنها شبیه به زمین اند

 

کشف صدهاسیاره فراخورشیدی جدیدکه ده موردازآنها شبیه به زمین اند

هر سیاره فراخورشیدی جدید که کشف می‌شود، برای دانشمندان این حوزه بسیار هیجان‌انگیز است. بخصوص اگر این سیارات مشابه زمین و زیست‌پذیر نیز باشند.

روز دوشنبه، ناسا از کشف ۲۱۹ سیاره فراخورشیدی جدید خبر داد. سیاراتی که حداقل ده مورد از آنها خاکی و مشابه زمین و همچنین زیست‌پذیر هستند. این بار هم، این تلسکوپ کپلر بوده که کشف سیارات جدید را مدیون داده‌ها آن هستیم. تلسکوپی که وظیفه‌اش چشم دوختن به بخش کوچکی از آسمان و نورسنجی ۱۴۵ هزار ستاره آن منطقه بوده است.

تمامی ستاره‌هایی که کپلر بررسی می‌کند، صدها یا هزارها سال نوری با ما فاصله دارند. بنابراین شانس بسیار کمی هست که بتوانیم روزی به این ستارگان سفر کنیم. حداقل باید گفت که با تکنولوژی کنونی، این کار غیرممکن است و باید دید که در آینده بشر می‌‌تواند به فواصل میان‌ستاره‌ای غلبه کند یا خیر.

با این حال، این داده‌های جدید به ما می‌گوید که سیارات زمین مانند چه قدر در کهکشان ما متداولند و شانس یافتن حیات بیگانه به چه میزان است.

Susan Thompson، از جمله دانشمندان پروژه کپلر می‌گوید:

با توجه به داده‌هایی که ما در اختیار داریم، می‌توانیم بگوییم که در این بخش از آسمان، چه تعداد سیاره مشابه زمین وجود دارد. ما تلاش داریم تا دریابیم که اینگونه سیارات به چه مقداری در کهکشان ما شکل گرفته‌اند. آیا سیارات دیگری نیز هستند که می‌توانند پذیرای ما باشند و هنوز آنها را خانه خود نمی‌نامیم؟

با ۱۰ سیاره شبه‌زمین جدیدی که کشف شده، تعداد سیارات مشابه زمین به عدد ۴۹ رسیده است. اگر هرکدام از این سیارات، جو پایدار و یکنواختی داشته باشند، شانس شکل گیری حیات بیگانه در آنها وجود دارد.

سیارات مشابه زمین در همسایگی ما

دانشمندان نمی‌توانند در مورد این ده سیاره زمین‌مانند، اطلاعات زیادی بدهند. تنها می‌گویند که این سیارات به نظر می‌رسند که خاکی بوده و در کمربند حیات ستاره میزبان خود قرار گرفته‌اند. یعنی جایی که آب به صورت مایع جریان داشته و پایدار است. پایدار بودن هم به این معنی است که یخ نمی‌زند و یا در اثر گرمای زیاد بخار نشده و از سیاره خارج نمی‌شود.

اما این شرط، شرط کافی برای زیست‌پذیری یک سیاره را فراهم نمی‌کند. علاوه بر اینکه نیاز است تا جو سیاره پایدار باشد، حرکات تکتونیک صفحات سیاره و یا قفل گرانشی نبودن سیاره در مدارش نیز مهم است.

اگر همواره یک سمت سیاره رو به ستاره‌اش باشد، آن سیاره به اصطلاح قفل گرانشی یا جذر و مدی شده است. همانند ماه که همواره یک سوی آن به سمت زمین است.

با این حال، دانشمندان گمان می‌کنند که تعداد بی‌شماری سیاره مشابه زمین وجود دارد که هنوز کشف نشده‌اند. چرا که تلسکوپ کپلر تنها بخش کوچکی از آسمان را رصد کرده و تنها آن دسته از سیاراتی را می‌تواند شناسایی کند که از جلوی قرص ستاره میزبان خود عبور کنند. سایر سیاراتی که از بالا یا پیین ستاره عبور کنند، برای تلسکوپ کپلر نامرئی محسوب می‌شود.

سیارات منظومه تراپیست-۱ که با عبور از مقابل ستاره میزبانشان، باعث کاهش نور اندک آن می‌شوند.

با وجود این محدودیت بزرگ، تاکنون کپلر توانسته ۲۳۳۵ سیاره فراخورشیدی جدید را کشف کند. تمامی این سیارت، تنها در بخش بسیار کوچکی از آسمان به وسعت ۰٫۲۵ درصد از کل کره آسمان قرار گرفته‌اند. بنابراین اگر بخواهیم کل پهنه آسمان را زیر نظر بگیریم، به ۴۰۰ تلسکوپ مشابه کپلر نیازمندیم. بار دیگر این مورد را هم به یاد بیاورید که از دید ما، درصد بسیار کمی از سیارات فراخورشیدی هستند که درست از برابر قرص ستاره خود عبور کنند. به میلیون‌ها سیاره‌ای فکر کنید که هنوز در انتظار کشف‌شدن هستند!

بزرگترین جمعیت سیاره‌ای در میان هزاران سیاره فراخورشیدی جدید کشف‌شده، دسته جدیدی ار سیارات به نام مینی نپتون‌ها هستند. این سری از سیارات، اندازه‌ای بین اندازه زمین و غول‌های گازی منظومه خورشیدی ما دارند. ابرزمین‌ها، که سیاراتی خاکی بوده و اندازه‌ای تا ۱۰ برابر زمین می‌توانند داشته باشند، نیز بسیار متداولند.

مقایسه اندازه ابرزمین‌ها، مینی نپتون‌ها و سیاره مشتری

با اینکه تنها ۴۹ سیاره از این مجموعه، سیارات مشابه زمین بوده که در کمربند حیات ستاره خود قرار گرفته‌اند، این یافته موجی از هیجان را میان ستاره‌شناسان به راه انداخته است. چرا که معنی‌اش این است که در کهکشان راه شیری ما، میلیاردها سیاره از این نوع وجود دارد.

پشتیبانی برای تلسکوپ کپلر

مقایسه منطقه جستجو برای کشف سیاره فراخورشیدی جدید در ماموریت کپلر و K2. کپلر از روش گذر استفاده می‌کرد ولی K2 از روش مایکرولنزینگ بهره می‌گیرد.

کپلر که در سال ۲۰۰۹ کارش را شروع کرده بود، سال ۲۰۱۳ ماموریت اولش در جمع‌آوری داده‌های سیارات فراخورشیدی را به اتمام رساند. تحلیل این حجم عظیم از داده و تایید سیارات کشف‌شده، کار بسیار طاقت فرسا و زمان‌بری بود. این داده‌ها پس از مدتی به طور رایگان در اختیار عموم مردم نیز قرار گرفت. به این صورت بسیاری از پژوهشگران علاقه‌مند که شانس شرکت و همکاری با این پروژه را نداشتند، فرصت یافتند تا به بررسی بیشتر این داده‌ها بپردازند.

پس از چشم دوختن ۴ ساله به یک مکان ثابت از آسمان، کپلر دچار مشکلات فنی شد و دیگر نمی‌توانست به طور ثابت یک نقطه از آسمان را رصد کند. اما دانشمندان به طور کل از کپلر ناامید نشدند و چندی بعد از برنامه پشتیبان آن به نام K2 رونمایی کردند. در این زمان کپلر علاوه بر سیارات فراخورشیدی، به بررسی اجرام مختلف دیگری از آسمان پرداخت. اجرامی چون ابرنواخترها، ستاره‌ها جوان، دنباله‌دارها و حتی سیارک‌ها از جمله اهداف مورد بررسی ماموریت K2 بودند.

در حال حاضر تنها K2 نیست که همچنان به دنبال کشف سیاره فراخورشیدی جدید است. مجموعه‌ای از سایر تلسکوپ‌های فضایی و زمینی نیز در این حوزه فعالیت دارند. به طور مثال کشف منظومه تراپیست-۱ با داشتن ۷ سیاره را باید مدیون تلسکوپ فروسرخ اسپیتزر باشیم. چندین تلسکوپ فضایی دیگر نیز در مراحل مختلفی از طراحی هستند که در سال‌ها و دهه‌ها آینده پرتاب شده و داده‌های موجود در این بخش را چند ده برابر خواهند کرد. داده‌هایی که آنقدر گسترده خواهند بود که احتمالا نیروی انسانی برای تجزیه و تحلیل آنها به اندازه کافی موجود نباشد!

منبع : گجت نیوز

آژانس فضایی اروپا از آغاز جستجو برای جهان‌های موازی خبر داد!

 

آژانس فضایی اروپا از آغاز جستجو برای جهان‌های موازی خبر داد!

جستجو برای جهان های موازی ؛ آژانس فضایی اروپا (European Space Agency) از آغاز ماموریت‌هایی بی‌سابقه برای کشف سایر ابعاد کیهان خبر داد!

بعد از مدت‌ها شایعه و گمانه‌زنی پیرامون سایر ابعاد کیهان ، سرانجام دانشمندان تصمیم گرفتند جستجو برای جهان های موازی را به طور جدی آغاز کنند. این ماموریت‌های بی‌سابقه، امواج گرانشی و تاثیر جدی آنان بر جهان‌ های موازی و سایر ابعاد کیهان را مورد مطالعه قرار می‌دهد. علاوه بر این‌ها، دانشمندان به یافته‌های بی‌سابقه‌ای برای ماموریت‌های آینده خود دست پیدا خواهند کرد.

امیلیان دوداس (Emilian Dudas) از پلی‌تکنیک پاریس در فرانسه در این باره می‌گوید:

ابعاد بالاتر کیهان، در سال‌های اخیر به موضوعی اسرارآمیز برای همگان تبدیل شده‌ است. مطالعه بر روی امواج گرانشی، می‌تواند ما را در شناسایی این پدیده‌های ناشناخته یاری کند.

جهان‌ های موازی و ابعاد دیگر کیهان ، موضوعاتی جذاب برای انواع داستان‌ها و فیلم‌های علمی و تخیلی هستند. اکنون، آژانش فضایی اروپا، از آغاز جستجو برای جهان های موازی و ابعاد بالاتر جهان خبر داده است. این آژانس فضایی سعی دارد با مطالعه دقیق‌تر امواج گرانشی ، از آنان به عنوان فرصتی برای اکتشاف سایر ابعاد جهان و یا اثبات وجود دنیاهای موازی استفاده کند.

امواج گرانشی و یا اعوجاج‌ کوچک در بافت فضا-زمان که بر اثر حرکت اشیای عظیم در کیهان ایجاد می‌شوند، برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ میلادی کشف شد. از آنجا که این امواج گرانشی قادر به گسترش در سایر ابعاد کیهان نیز هستند، می‌توان از آنان به عنوان یک راهکار امیدوارکننده جهت جستجو برای جهان های موازی و کشف ابعاد بالاتر دنیا استفاده کرد.

آژانس فضایی اروپا سعی دارد پس از چندین دهه توسعه و تاخیر، سرانجام در سال ۲۰۳۴ میلادی این ماموریت را به کمک لیسا (LISA) و با هدف جستجوی بیشتر امواج گرانشی آغاز کند.

این ماموریت، بر سه ماهواره اصلی و کاملا یکسان پایه‌گذاری شده که هر یک از آنان نسبت به همدیگر، ۲٫۵ میلیون کیلومتر فاصله دارند. این ماهواره‌ها با آرایشی مثلثی شکل، در مدار زمین به دور خورشید گردش خواهند کرد. پس از ورود به یک مدار پایدار، هریک از ماهواره‌ها اشعه‌های قدرتمند لیزری را به یکدیگر می‌تابانند و به جستجوی اعواج‌های ناشی از امواج گرانشی خواهند پرداخت.

به منظور تشخیص این تغییرات منحصر به فرد، در مقیاس‌های کمتر از یک تریلینیومِ متر، لیسا می‌بایست از تابش‌های کیهانی، ذرات و نور خورشید صرف‌نظر کند. ماموریت رهیاب لیسا (LISA Pathfinder)، در سال ۲۰۱۵ آغاز شد و حساسیت‌های بسیار تاثیر‌گذاری را مطرح ساخت. از این رو یکی از مهم‌ترین چالش‌های این ماموریت، تشخیص داده‌های اصلی از داده‌های دیگر است؛ چرا که هرچیزی در جهان به کمک امواج گرانشی قابل شنیدن است!

ماهواره‌های لیسا، انحراف‌های صورت گرفته در فضا را با تجزیه و تحلیل تغییرات مربوط به اشعه‌های لیزر در طول فواصل مختلف مورد سنجش قرار می‌دهند.

بر اساس اظهارات دانشمندان، امواج گرانشی توسط اشیای بسیار عظیم کیهان تولید می‌شوند که گرانش بسیار بزرگی دارند. از این رو، دانشمندان با استفاده از اطلاعات بسیار گسترده خود در مورد سیاه چاله ها و همچنین یافته‌های آینده از اعوجاج‌های فضا-زمان، فرصتی بی‌سابقه جهت جستجو برای جهان های موازی و ابعاد بالاتر کیهان خواهند داشت.

به تازگی، کارشناسان شواهدی را ارائه کرده‌اند که که واقعیت جهان های موازی را به اثبات می‌رساند! به لطف وجود اصطلاحی تحت عنوان نقطه سرد (Cold Spot)، احتمالا می‌توان موجودیت جهان های موازی را به طور قطعی مطرح مطرح کرد. این نقاط که به عنوان ناهنجاری‌های کیهان معرفی شده‌اند، ۱٫۸ میلیارد سال نوری را در بر می‌گیرند.

بر اساس اندازه‌گیری‌های اخیر کارشناسان، اختلاف دمای این نقاط سرد یا ناهنجاری‌های کیهانی، ۰٫۰۰۰۱۵ سلسیوس سردتر از اطراف آن است. دانشمندان بر این باورند که چنین پدیده‌ای، با استفاده از ماده گمشده قابل توضیح نیست؛ بدین معنا که احتمالا برای توضیح آن، نیاز به اثبات پدیده دیگری با نام جهان های موازی داریم!

تام شانکس (Tom Shanks)، استاد ستاره‌شناسی در دانشگاه دورهام (Durham Universit)، در این‌باره اظهار کرد:

این نقاط را نمی‌توان با استفاده از مدل استاندارد فیزیک ذرات توضیح داد. از این رو، احتمالا برای پاسخ به این پدیده می‌بایست به دنبال اکتشافات عجیب و غریبی باشیم!

اما باید توجه داشت که شواهد قطعی، هنوز به شکل «گمشده» باقی مانده‌اند؛ به همین علت است که دانشمندان برای بررسی بیشتر امواج گرانشی، تا این اندازه هیجان‌زده هستند.

گوستاوو لوسنا گومز (Gustavo Lucena Gomez) از بنیاد ماکس پلانک (Max Planck Institute) برای فیزیک گرانشی (Gravitational Physics) در پوتسدام  کشور آلمان، در این‌باره می‌گوید:

اگر جهان ما دارای ابعاد بالاتری باشد، امواج گرانشی می‌توانند مسیر حرکت خود را تا جهان‌های موازی و یا حتی ابعاد اضافه‌ نیز ادامه دهند.

همان‌طور که کارشناسان می‌گویند، نیروی گرانش از هر نیروی بنیادی دیگر ضعیف‌تر است. همین استدلال، به تنهایی می‌تواند منجر به طرح فرضیه فرار نیروی گرانش از سایر ابعاد جهان شود.

کارشناسان آلمان، نحوه تاثیر سایر ابعاد کیهان بر امواج گرانشی را مورد محاسبه قرار دادند. در چنین حالتی، امواج گرانشی با اثراتی عجیب و غریب خود را نشان می‌دهند که شامل دو ویژگی زیر هستند:

  • امواج اضافه در فرکانس‌های بالا

  • تغییر در نحوه گسترش امواج گرانشی در فضا

از آنجا که امواج گرانشی توانایی عبور از ابعاد مختلف کیهان را دارند، آن‌ها می‌بایست یک «برج» از امواج گرانشی اضافه با فرکانس بالا را تولید کنند. اما متاسفانه با تجهیزات امروزی، ما قادر به تشخیص امواج گرانشی با فرکانس بالا نیستیم و تمرکز فعلی دانشمندان، بر جستجوی امواج گرانشی با فرکانس‌های پایین است.

پروفسور لوسنا گومز در این باره می‌گوید:

اگر ابعاد اضافه در جهان ما باشند، خود را با کوچک‌تر کردن فضا-زمان و به روشی کاملا متفاوت با امواج گرانشی نمایش می‌دهند.

منبع : گجت نیوز